Portret van Ineke Ketelaar

Ineke Ketelaar (58)

Ineke Ketelaar is deelraadwethouder voor de PvdA en haar portefeuille bevat naast financiën en burgerzaken,  ‘alles dat met bouwen te maken heeft’: stedelijke vernieuwing, ruimtelijke ordening, grondzaken, bouw- en woningtoezicht en volkshuisvestingKetelaar is vrijgezel. Ze komt oorspronkelijk uit Hengelo (Twente) en studeerde ‘een beetje sociale pedagogiek en een beetje Nederlands’ in de universiteitssteden Groningen en Nijmegen. ‘Ik heb eigenlijk niks afgemaakt omdat ik voor de FNV (de vakbeweging) was gaan werken. En dat slokte zoveel tijd op, dat ik geen tijd overhield om te studeren.’ In 1977 werd Ketelaar actief in de lokale politiek. Ze werd voor de PvdA, in haar toenmalige woonplaats Schoorl, in de gemeenteraad gekozen. ‘Ik heb dat tien jaar gedaan. Ik was fractievoorzitter van een fractie van drie in een hele kleine gemeente van 6500 inwoners.’

Liefde voor lokale politiek

In 1997 verhuisde Ketelaar naar het stadsdeel Slotervaart in Amsterdam. ‘Ik woonde daarvoor in Oud-Zuid. En dan heb je, zoals veel stadsbewoners, niet veel te zoeken in de westelijke tuinsteden. Je hebt er een vooroordeel over tot je er zelf gaat wonen. En dan ga je er wel heel anders over denken, moet ik zeggen. Het is stedelijk en toch heel groen en binnen tien minuten ben je in de stad.’ Bij haar keuze voor de deelraadpolitiek speelden twee factoren een belangrijke rol. ‘In 1987 was ik bij de vakbeweging vertrokken en voor de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) gaan werken. Ik was dus al heel lang via mijn werk met de gemeentelijke zaken bezig. En ik had sowieso een voorliefde voor het lokale bestuur en ik ging me ook met de andere kant bemoeien, de bewoners. Je gaat naar buurtvergaderingen en met mensen uit de buurt praten.’

Stedelijke vernieuwing

Er is geen stadsdeel waar de komende acht, negen jaar zoveel woningen gebouwd gaan worden als in Slotervaart. En dat is ook wel echt nodig, vindt Ketelaar. ‘In een groot deel van Slotervaart, werden die flats in de zestiger jaren gebouwd met veel kamers en groen voor de mensen die ergens driehoog achter in de Pijp woonden, zal ik maar zeggen. We moeten nu constateren dat we met een woningvoorraad zitten die helemaal niet meer aan de eisen voldoen. Ze zijn erg gehorig, hebben geen liften. En daarnaast zijn de flats ook slecht onderhouden door de woningcorporaties. Ze golden toen als grote woningen. Maar met vier of vijf kamers op 65 vierkante meter, zijn het in feite ruim uitgevallen klerenkasten. En er wonen vaak grote gezinnen, meestal van allochtone afkomst, bij elkaar op een kluitje. Dus het is echt noodzakelijk om nieuw te gaan bouwen. Goede en mooie woningen. Niet alleen appartementen, maar ook eengezinswoningen. En als we dat toch doen, dan husselen we koop-, sociale huur- en vrije sectorhuurwoningen door elkaar, zodat we meteen meer gemengde wijken krijgen. Door de menging van verschillende inkomensgroepen, versterk je het stadsdeel. Iedereen krijgt de garantie dat hij kan terugkeren in zijn buurt.’

Uit de kommer- en kwelsfeer

Kun je met stedelijke vernieuwing ook de sociaal-economische problemen oplossen in de wijk?  ‘Als een gezin met zes kinderen van 65 vierkante meter naar 100 gaat, gaan ze er op vooruit, maar als ze nog steeds werkeloos zijn en de kinderen niet naar school gaan, dan is er niet veel opgelost. Dus de aanpak van de sociale problemen moet gelijk opgaan met het bouwen. We gaan niet wachten tot de problemen zich voordoen, maar trekken er actief op uit, gaan mensen thuis opzoeken en daarmee praten en hun problemen concreet oplossen. Dat is heel erg maatwerk.’

Wat wil Ketelaar over vier jaar bereikt hebben?

‘Ik zou het mooi vinden als er drie dingen gebeurd zijn. Ten eerste dat we huisvesting hebben voor een hele groep die nu toch behoorlijk lullig woont. Dat ze een kans hebben gekregen om een stap verder te komen. En daarnaast hoop ik dat we hier uit de kommer- en kwelsfeer zijn gekomen. Veel journalisten beschrijven de wijk vooral als de buurt van Mohammed B., de wijk waar die criminele jongetjes vandaan komen. Terwijl er ook mooie en goede dingen zijn. We moeten daar ook aandacht voor vragen. We willen langs de Lelylaan een achternichtje van de Zuid-As scheppen. Je zit vlakbij Schiphol, allerlei uitvalswegen. Dat is een heel aantrekkelijk vestigingspunt voor bedrijven. Als de positieve kanten etaleren, krijgen mensen vanzelf een ander beeld. Dus in 2015, als ik waarschijnlijk al lang weg ben, dan zal het stadsdeel er totaal anders uitzien. En ik wil graag de aanzet daarvoor geven.’